WOJNY NA MORZU/Ekspozycje/Suomelinna

Morska twierdza w Suomenlinna
Morska twierdza w Suomenlinna znajduje się na sześciu skalnych wyspach w zatoce Helsińskiej. Jej budowę rozpoczęli Szwedzi w 1748 roku, kiedy Finlandia była częścią królestwa szwedzkiego. Budowa twierdzy miała na celu zabezpieczenie interesów szwedzkich na wschodzie, poprzez swoje odstraszające działanie. Forteca oryginalnie nazywała się Sveaborg i była największym szwedzkim przedsięwzięciem wojenno-obronnym (w dużej części budowa była sponsorowana przez Francje). W lutym 1808 roku wybuchła wojna pomiędzy Rosją, a Szwecją. Armia rosyjskiego generała Friedricha von Buxhoevedena uderzyła na Finlandie, szybko podchodząc pod Sveaborg. Forteca, uchodząca za twierdze nie do zdobycia, dowodzona przez wiceadmirała Cronstedta został poddana bez walki (prawdopodobnie w wyniku spisku zawiązanemu wśród szwedzkiej generalicji, mającego na celu obalenie króla Gustawa IV). Twierdza mająca bronić wschodnich szwedzkich rubieży, stała się twierdzą broniącą rosyjskich zachodnich rubieży przez blisko 110 lat. Podczas wojny krymskiej w roku 1855 połączona flota angielsko-francuska przystąpiła do zdobywania Sveaborga. Przez trzy dni okręty bombardowały twierdzę. Ostrzał nie przyniósł jednak spodziewanych efektów. Mimo, że zostało zabitych około 2000 Rosjan i zatopiono wiele jednostek pomocniczych to twierdza pozostała nienaruszona. Działa artylerii nadbrzeżnej, a było ich w tym czasie 80, zadało flocie anglo-francuskiej dotkliwe straty - zatopiono osiem jednostek z moździerzami. Więcej już nie próbowano zdobywać Sveaborgu. W 1918 roku, po odzyskaniu niepodległości, Finlandia przejęła twierdze dając jej nową nazwę Suomenlinna (była to faktycznie nazwa podobna - Sveaborg to po Szwedzku "szwedzka twierdza", a Suomenlinna po fińsku znaczy "fińska twierdza"). W czasie II wojny światowej forteca była obiektem wojskowym, ale nie odegrała już żadnej znaczącej roli. Obecnie Suomenlinna jest obiektem muzealnym, na terenie którego można obejrzeć umocnienia obronne, działa artylerii nadbrzeżnej, okręt podwodny Vesikko, muzeum broni i uzbrojenia wojskowego (mapka) Więcej informacji na temat twierdzy w Suomenlinna na stronie: Suomenlinna - merilinnoitus
Niżej parę zdjęć z twierdzy dzięki uprzejmość Marcina Kozłowskiego:



Okręt podwodny Vesikko
W twierdzy Suomenlinna znajduje się jedyny zachowany do dnia dzisiejszego fiński okręt podwodny - Vesikko. Został on wybudowany w fińskiej stoczni Chricton-Vulcan, Turku na zlecenie niemieckiej firmy Ingenieurskantoor voor Scheepsbow den Haag, a rząd fiński otrzymał prawo pierwokupu. W 1933 roku okręt został zwodowany. Niemcy nadali mu prototypowy numer CV 707 i przez dwa lata przeprowadzali różne testy i próby morskie. W 1935 marynarka fińska kupiła okręt i przemianowała go na Vesikko. Próby przeprowadzone przez niemiecką firmą zaowocowały w późniejszym czasie wybudowaniem w stoczni Deutsche Werke, Kiel sześciu u-botów typu IIA, prawie identycznych do typu Vesikko. W czasie II wojny światowej okręt wsławił się zatopieniem rosyjskiego statku handlowego Vyborg (4100t) - był to największy sukces fińskich okrętów podwodnych. Po wojnie Finlandii na mocy układów pokojowych zakazano posiadania okrętów podwodnych, wszystkie zostały sprzedane na złom w 1953 roku, z wyjątkiem Vesikko, który postanowiono pozostawić dla celów muzealnych. Okręt został pocięty na kawałki i przetransportowany na swoje nowe miejsce postoju w twierdzy Suomenlinna. Rekonstrukcja i przebudowa trwała do 1973 roku, kiedy to w dniu święta fińskiej floty został udostępniony dla zwiedzających
Dane techniczne okrętu podwodnego Vesikko:
Wyporność (nawodna / podwodna)		250t / 300t
Wymiary (długość x szerokość x zanurzenie)		40.9m x 4.1m x 4.2m
Maksymalna prędkość (p.nawodne/p.podwodne)		10.5 / 8
Zasięg		1500 mil przy 10 węzłach (p. nawodne) 50 mil przy 4 węzłach (p.podwodne)
Zapas paliwa		9.6 tony
Dopuszczalna głębokość zanurzenia		100 metrów
Załoga		18
Uzbrojenie		1 x 20mm pl., 3w.t. 533mm
Więcej informacji o okręcie podwodnym Vesikko na stronach: Finnish Navy , U-boat Net, Warships1
Niżej znów parę zdjęć dzięki uprzejmość Marcina Kozłowskiego - tym razem Vesikko