JACEK FILIPOWICZ

córka smoka

więźbą korzeni opętana
śpi kociooka córka smoka
rozchodnik złoci jej powieki
bluszcz obejmuje chłodno z rana

leże swe mości miękkim liściem
przytula korzeń do policzka
gdy mgła wieczorna tanecznica
snuje marzenia powłóczyście

"znajdzie pokocha oswobodzi
w kołysce ramion w świat uniesie
wyjedna duszę u aniołów
aż westchnie stary żmij dobrodziej"

przekór marzeniom smoczej córy
człapał rozstajem dziad borowy
wietrołom obszedł od zapiecka
i spojrzał na panienkę z góry

"słuchaj no śliska leszy rzecze
snów swych materię opamiętaj
ja ci ten świerczek rozczłowieczę
drużbą wam widłak skrzyp i mięta

po czarta śnisz w spróchniałym zwidzie
beznadziejności los człowieczy
oddajesz wiano ciotce biedzie
co w starym gnacie cicho skrzeczy"

"o wybacz proszę mą przekorę
cny mateczników gospodzinie
ty widzisz t y l k o smoczą córę
a jam dziewczyną jest j e d y n i e

tu w tej wilgoci przytulisku
gdzie tylko próchno iskrę nieci
wyśniłam w nagłym snów przebłysku
skrzydlate chociaż chłopskie dzieci"

i jeszcze coś mówiła cicho
o domu z bali i kolebce
on już nie słuchał jak to licho
wszelką śmiertelność ważąc lekce

płaszcz jego wiatrem przetykany
z lasem po świt rozluźniał związek
gubił po drodze nieuważnie
to liść to świst to garść gałązek

NAPISZ DO AUTORA:

jacekf@core.pl

ANETA RADZIEJOWSKA

"ZIMĄ NA URSYNOWIE"

MÓJ DOMOWY SWAROŻYC

CHUCHA NA KALORYFERY

I ZAKRZYWIONYM SZPONEM USIŁUJE

ZATRZYMAĆ ROZPĘDZONE PRZECIĄGI

TĘSKNIĄC ZA GORĄCĄ HERBATĄ

USTAWIAM MU W KUCHNI KRUCHE TOTEMY

Z BIAŁYCH PORCELANOWYCH FILIŻANEK

ZIMNYCH JAK PŁATKI ŚNIEGU

I TAK SAMO CIENKICH

SILNY POREWIT I PIĘĆ WCIELEŃ PERUNA

ROZPĘTUJĄ BURZĘ

KTÓRA MA PODGRZAĆ WANNĘ WODY

A NAD RANEM ZACZYNAJĄ PRODUKOWAĆ

ZŁOTĄ JAK MIÓD NALEWKĘ NA BURSZTYNACH

PACHNĄCĄ MORZEM

WYCIĄGAJĄC Z KĄTA GWARANTÓW PRZYSIĘGI

PRZYRZEKAJĄ MI WSZYSCY NIEDALEKIE OGRZANIE

ALE SZYBKO POCHYLAMY GŁOWY

NAD STERTĄ SWETRÓW NADGRYZIONYCH

PRZEZ MOLE

A DOBRY TROPIEC PODAJE MI

KLĘCZĄC NISKO NA KOSMATYCH ŁAPACH

OSTATNIĄ MUSUJĄCĄ ASPIRYNĘ

UKRADZIONĄ PRZEZ DUDULĘ

Z OSIEDLOWEJ APTEKI

NIECH NAS WSZYSTKICH DADŹBÓG CHRONI

ZIMĄ NA URSYNOWIE.

TEN WIERSZ PRZYSŁAŁA WLASTA. SŁAWA JEJ!!

WIERSZE

WOJCIECHA ŚWIĘTOBORA MYTNIKA

CHOCIAŻ ZNIKNĘ

CHOCIAŻ KIEDYŚ ZNIKNĘ

ANI JEDNA ŁZA NIE SPADNIE

Z OCZU MYCH NA ZIEMIĘ

I BEZ SŁOWA SKARGI ODEJDĘ

BO ISTNIEĆ PRZECIEŻ NIE PRZESTANĘ

ENERGIĄ SWĄ KAŻDĄ PIĘDŹ ZIEMI PRZENIKNĘ

I LATAĆ SIĘ WRESZCIE NAUCZĘ

MIĘDZY GWIAZDY WETKNĘ

SEN MÓJ ZA ŻYCIA GŁOŚNO WYKRZYCZANY

ZNISZCZĘ SWOJĄ NICOŚĆ

GDYŻ ŚWIATŁOŚCI BYTU LĘKA SIĘ ONA OKRUTNIE

ZROZUMIEM PO CO BYŁEM

I JAKI JEST MÓJ CEL

Z DUCHAMI OJCÓW

U WRÓT ZAŚWIATÓW STANĘ

I RAZEM BĘDZIEMY

RZEKAMI I GÓRAMI

OCEANAMI CISZY

I ŁĄKAMI ZROSZONYMI

WIOSNĄ

PONIEWAŻ

W PEWNYM SENSIE CZŁOWIEK

JEST PODOBNY DO PÓŁPROSTEJ

21 LISTOPADA 2002 R.

LATAWIEC

Z PODAŃ ŚWIĘTOKRZYSKICH

GDZIE Z SWEGO DOMU CIEMNĄ PÓŁNOCĄ

WYMYKASZ SIĘ, DZIEWCZĘ HOŻE?

DO CZEGO TĘSKNISZ Z OCZY ŁZAWEMI

I CZEGO SZUKASZ NA DWORZE?

PRZECZ SIĘ WPATRUJESZ W GWIEZDNE PŁOMIENIE

JAKBYŚ SZUKAŁA TAM KOGO?

CZEMU - W MILCZENIU- GDY CIĘ KTO SPYTA-

PATRZYSZ NA NIEGO ZŁOWROGO?

* * *

WIECZÓR BYŁ CIEPŁY, WONNY, LIPCOWY.

MIESIĄC NA NIEBO WSTĘPOWAŁ.

JUŻ CZERWIEŃ SŁOŃCA ZGASŁA NAD POLEM.

CISZA ZALEGŁA W DĄBROWACH.

Z WIEŚNIACZEJ CHATY PIĘKNA DZIEWCZYNA

WYSZŁA, BY W GWIAZDACH COŚ CZYTAĆ.

GRAŁY NA GĘŚLACH PASIKONIKI

W ŁANACH ZŁOCISTYCH, WŚRÓD ŻYTA.

SIADŁA POD DĘBEM OPODAL DROGI,

W PRZESTWÓR SWE OCZY WLEPIŁA

I O KOCHANIU SZUMNYM, BURZLIWYM

W CISZY UKRADKIEM MARZYŁA.

W TEJ OTO CHWILI MIĘDZY GWIAZDAMI

ZERWAŁ SWE WIĘZY LATAWIEC.

RZUCIŁ SIĘ KU NIEJ, SKRZYDŁA SWE GUBIĄC

I WYLĄDOWAŁ GDZIEŚ W TRAWIE.

SPADŁ Z FIRMAMENTU DUCH ZŁOTOWŁOSY.

WYZBYŁ SIĘ SWOJEJ BOSKOŚCI.

TERAZ DORODNY BYŁ Z NIEGO MŁODZIAN,

WART PONADZIEMSKIEJ MIŁOŚCI.

SPADŁ Z WYSOKOŚCI W ZIELONĄ TRAWĘ,

OPODAL DĘBU PRZY DRODZE.

PODSZEDŁ DO DRŻĄCEJ Z TRWOGI DZIEWCZYNY

I SPOJRZAŁ W OCZY NIEBODZE.

DOTKNĄŁ SWĄ DŁONIĄ JEJ BIAŁEJ SKRONI,

SZEPNĄŁ DWA SŁOWA TAJEMNE,

PÓŁNOC ROZŚWIETLIŁ SREBRZYSTYM WZROKIEM

I ODSZEDŁ W KRAINY CIEMNE.

ODTĄD CO NOCY Z NIĄ SIĘ SPOTYKAŁ,

W DZIEŃ ONA ZA NIM TĘSKNIŁA.

WE WSI OD LUDZI WCIĄŻ SIĘ CHOWAŁA,

NIE JADŁA PRAWIE, NIE PIŁA.

RAZU PEWNEGO DUCH SIĘ ZAPOMNIAŁ

I JASNY ŚWIT GO ZASKOCZYŁ.

ODARŁ LATAWCA Z GWIEZDNEGO ŚWIATŁA

I W CZŁEKA GO PRZEISTOCZYŁ.

ŻYŁ JESZCZE TYDZIEŃ I TRZY GODZINY

NIM GO TĘSKNOTA ZGASIŁA.

W SERCU DZIEWCZYNY ŻAŁOŚĆ NIEZMIERNA

WIECZNE SWE PIĘTNO WYRYŁA.

KAŻDEJ PÓŁNOCKI ZE SWEGO DOMU

CHYŁKIEM SIĘ W POLE WYMYKA.

PŁACZE I TĘSKNI, CZEKA NIEZŁOMNIE,

CZYTA W NIEBIAŃSKICH PŁOMYKACH,

LECZ WKRÓTCE UMRZE. ŻAŁOŚĆ JĄ ZMOŻE,

NIEUKOJONA TĘSKNICA.

MOŻE POFRUNIE POMIĘDZY GWIAZDY

DO SWEGO CHŁOPCA- BOŻYCA?

27 LISTOPADA 2002 R.

* * *

NIE WIEM SAM, W KTÓRĄ PRZESTRZEŃ

UDAĆ MI SIĘ ZDARZY,

JAKI CZAS BĘDZIE DOMEM

DLA MOJEGO SNU,

ALE JEDNO WYCZYTASZ

Z MOJEJ GWIEZDNEJ TWARZY-

DZIWNY BLASK, JAŚNIEJĄCY

GDZIEŚ TAM I GDZIEŚ TU.

W MOICH OCZACH ZOBACZYSZ

MYŚL UKRYTĄ BOGA,

ŚWIĘTY ŁAD BEZ IMIENIA

TCHNĄCY Z KAŻDEJ Z DRÓG.

CHOĆ DOGŁĘBNIE NIEZNANA

JEST TA KAŻDA DROGA,

TAK TAJEMNIE ZNAJOMY

JĄ WYMYŚLIŁ BÓG.

JEŚLI KIEDYŚ PRZENIKNĘ

SOBĄ TE WSZECHŚWIATY,

KTÓRE - JEDNIĄ SPOJONE-

JEDNĄ ZNAJĄ PIEŚŃ,

UCHEM SWOIM POCHWYCĘ

RYTM ICH PRZEBOGATY,

A MÓJ KRZYK JUŻ SIĘ WIECZNIE

W DALE BĘDZIE NIEŚĆ.

30 GRUDNIA 2002 R.

ŻERTWA PORANNA

(FRAGMENT)

MÓJ CICHY BOŻE NIE NAZWANEJ CHWAŁY,

SĄ W MOIM ŻYCIU CHWILE ŚWIATŁOCIENIA,

GDY - BĘDĄC CIAŁEM W ZIEMSKICH ŚWIATA SFERACH-

DUCHEM WZLATUJĘ W ODLEGŁE BEZMIARY

I ZWIEDZAM SOBĄ NIEZNANE OBSZARY,

GDZIE WSZELKA LUDZKA UŁOMNOŚĆ UMIERA,

MÓJ CICHY BOŻE, POEZJO ISTNIENIA,

W PORANNYM SŁOŃCU SOBĄ ONIEMIAŁY!

TY ŻYJESZ W KAŻDYM KUNSZCIE PAJĘCZYNY

I W KAŻDYM SZEPCIE POŚRÓD CHŁODNEJ TRAWY,

Z KAŻDEJ GAŁĘZI TĘTNIĄCEGO BORU

BIJE TWA ŚWIĘTOŚĆ W PANTEIZMU TONI.

NIE CHCĘ NI JEDNEJ TWARZY TWEJ URONIĆ,

ŻADNEGO DŹWIĘKU, SMAKU CZY KOLORU,

ŚWIĘTE MI WSZELKIE MOCY TWEJ PRZEJAWY,

WITALNA SIŁO, DUCHU PRAPRZYCZYNY!

WIELBICIEL ŻYCIA, ADORATOR WOLI,

BOSKICH INSTYNKTÓW KIERUJĄCYCH ŚWIATEM,

ŻERZEC POŚRODKU UPADŁYCH EONÓW,

WOJOWNIK ŚWITU, PIEWCA NOWEJ ERY,

ZWALCZAM MROKLIWE UMYSŁÓW BARIERY,

BY GŁOS SIĘ ROZLEGŁ PRADAWNYCH DEMONÓW

I POWRÓCIŁO IMPERIUM BOGATE,

POWSTAWSZY Z PYŁU ZAKLĘTEJ NIEWOLI!

6 STYCZNIA 2003 R.

UBOŻĘ

ŚWIECA JASNO PŁONĄCA O PÓŁNOCY PORZE,

KSZTAŁTY NOCY CZYNIĄCA WIELKĄ TAJEMNICĄ,

A W JEJ BLASKU ZA OKNEM CIEKAWE UBOŻĘ-

PATRZY SIĘ I ZACHWYCA RZEŹBIONĄ GROMNICĄ.

PIERWSZY RAZ ZOBACZYŁO OGIEŃ W ŚRODKU NOCY.

TAK SIĘ CIEPŁO ZROBIŁO W DUSZY JEGO MAŁEJ.

CÓŻ ZA ŹRÓDŁO MAGICZNE, ŚWIĘTE ŹRÓDŁO MOCY,

CO ZA BŁOGOSŁAWIEŃSTWO OD NIEBIOS WSPANIAŁE!

W GŁĘBI IZBY PRZY ŚCIANIE Z DREWNA STOI ŁOŻE.

NA NIM CZŁOWIEK ZMĘCZONY CAŁODZIENNĄ PRACĄ.

SPOGLĄDNĘŁO ZZA OKNA NAŃ CICHE UBOŻĘ:

"NIECHAJ ŚWIAT MU SIĘ KŁANIA, A PLONY BOGACĄ,

NIECH MU ZIEMIA ŻYŹNIEJSZĄ TRZYKROĆ TERAZ BĘDZIE,

NIECH BOGOWIE ZSYŁAJĄ WSZELKIE ŚWIATA DARY..."

ZGASŁA ŚWIECA SMĘT CZYNIĄC W POGAŃSKIM OBRZĘDZIE.

ZMARŁ NA ŁOŻU SWYM CZŁOWIEK ZMĘCZONY I STARY.

WIDMO JEGO SPOGLĄDA W OCZY UBOŻĘCIU:

"DOBRA DUSZO, DZIĘKUJĘ TWYM GORĄCYM MODŁOM.

DZIĘKI NIM ZARABIAŁEM ZAWSZE ZA DZIESIĘCIU.

OBY I MOIM DZIECIOM TAK SIĘ DOBRZE WIODŁO."

POSZŁO Z CZŁEKIEM UBOŻĘ AŻ POD ZŁOTE WROTA

SZCZĘŚCIA WIECZNYCH ZAŚWIATÓW, GDZIEŚ W WELAŃSKIE RAJE.

CHADZA CZŁOWIEK PO NAWII WIELKICH NIEZMIERZOTACH,

A UBOŻĘ POD OKNEM DOMU ZNÓW WYSTAJE.

16 MAJA 2002 R.

PRZEOBRAŻENIE

JASNE WIDZIAŁEM TEGO DNIA PRZESTRZENIE

I ZADYMIONE PRZESZŁOŚCIĄ KURHANY...

PRASTARYCH BORÓW ŻYWIOŁ NIE POZNANY

DOTKNĄŁ MNIE DŹWIĘKIEM I PORAZIŁ TCHNIENIEM.

ZNAKIEM GROMOWYM ZAPACHNIAŁY LASY.

W CZWÓRDZIELNYM WIRZE SIĘ PRZEOBRAZIŁEM

I W ZŁOTYM SŁOŃCU ŁANY OWIONĄŁEM.

ZNÓW BYŁEM SŁOWEM! ZNÓW UROSŁEM W SIŁĘ!

NIE BYŁO WCZEŚNIEJ GŁOŚNIEJSZEGO DŹWIĘKU,

WIĘKSZEGO BOGA ZIEMIA NIE WIDZIAŁA,

NIEBIESKIM GNIEWEM ZADRŻAŁY ODMĘTY...

STARCZYŁO DUCHA, NIE STARCZYŁO CIAŁA...

GĘSTEJ ŻYWICY KLEISTY AROMAT

WYDRĄŻYŁ SMUKŁE TORY ZAMYŚLENIA.

MIODEM SPŁYNĘŁY RZEKI PREHISTORII,

GRAŁY PEJZAŻE, WIATR SIĘ ROZPRZESTRZENIAŁ...

STARE ŻYWIOŁY ZALŚNIŁY CZERWIENIĄ

I ARCHETYPY Z GŁĘBI WYCHYNĘŁY,

MIEJSCA RODZIME PRZYPOMNIAŁY WIARĘ,

A OBCE MOCE W MROKACH ZAGINĘŁY.

W KAMIENNEJ GŁUSZY TRWAŁY GOŁOBORZA

I TAJEMNICĄ OKRYŁY SIĘ WODY...

W DNIU TYM UJRZAŁEM FENOMEN PRZYRODY...

JASNE WIDZIAŁEM TEGO DNIA PRZESTWORZA...

10-13 LISTOPADA 2001 R.

ŚMIERĆ W JESIENNYM LESIE

UMIERAŁEM PRZECIĘTNIE- JAK UMIERA WIELU.

JESIEŃ BYŁA DOKOŁA. DRZEWA SMUTKIEM GRAŁY.

ŚMIERĆ NADESZŁA Z ZACHODU POWOLNYMI KROKI.

CZUŁEM PEŁNIĘ ISTNIENIA, LECZ NIE ZNAŁEM CZASU.

CHŁÓD JESIENNY, ZAMGLONY, WNIKAŁ W DUSZĘ MOJĄ,

CO SPRAWIAŁO, ŻEM STAWAŁ SIĘ ZEŚMIERTELNIAŁY.

NIEBO GRANAT ZMIERZCHLIWY MROKIEM POMALOWAŁ,

Z BLASKIEM ZÓRZ SIĘ STAPIAJĄC - I Z SENNOŚCIĄ LASU.

I ODSZEDŁEM ZDUMIONY, ROZUMIEJĄC MAŁO,

TAM, GDZIE SNAMI ZŁOCONE WROTA WIECZNEJ NAWII.

ŚWIATŁA ZA MNĄ ZAPADŁY MRUKLIWYM POGŁOSEM;

O KOSMICZNE ZAROŚLA ROZRYWAŁEM CIAŁO.

JAK W SZAMAŃSKIM OBRZĘDZIE TAŃCZYŁEM Z SOSNAMI,

AŻ ZASZEDŁEM NA PÓŁNOC SAMEJ SKANDYNAWII,

POTEM DALEJ, I DALEJ- KU PÓŁNOCNEJ GWIEŹDZIE,

A NIKNIĘCIA I ŚMIERCI CIĄGLE BYŁO MAŁO.

NIE WIEDZIAŁEM, CZY ŻYJĘ, CZYM JENO WSPOMNIENIEM,

JEDNAK IMIĘ WCIĄŻ BRZMIAŁO - A BRZMIAŁO- SOSNOWY.

SKROŃ SPŁYNĘŁA ŻYWICĄ, OCZY ZASZŁY GŁUSZĄ.

ŚWIAT SIĘ INNY, NIEBYTNY, PRZEDE MNĄ OTWIERAŁ.

GDZIEŚ ŚCIEŻYNKĄ ZIELONĄ PRZEBIEGŁO OLŚNIENIE.

I ZGINĄŁEM W POSZUMIE IGLASTYM, BOROWYM,

CHOCIAŻ CZUŁEM, ŻE ŻYŁEM W PEŁNI SWEJ ZATRATY.

UMIERAŁEM JESIENNIE- NIKT TAK NIE UMIERA.

23 LIPCA 2002 R.

GROM

TWOJE TO BYŁY ZIEMIE, TWOJE LUSTRA WODY,

BOŻE W GROMIE JEDYNY, WSZECHWŁADCO PRZYRODY.

TYŚ ROZSZCZEPIAŁ NIEBIOSA SWOIM GROŹNYM OKIEM,

TY MIESZKAŁEŚ W ZAMYKACH NAD CZARNYM OBŁOKIEM

I PRZED TWOJĄ GROMNOŚCIĄ DRŻAŁY LUDZKIE SIOŁA.

TYŚ Z NIEBYTU SWYM MŁOTEM ISTNIENIE WYWOŁAŁ

W CZASACH PRZED ŚWITEM WIELKIM LUDZKIEGO PLEMIENIA.

TY SWĄ ŚWIATŁOŚĆ WYNIOSŁEŚ Z PIERWOTNEGO CIENIA

I ZESŁAŁEŚ NAM OGIEŃ, ŚWIĘTY WŁADCO NIEBA,

DAR SŁONECZNY NAM DAŁEŚ PSZENICZNEGO CHLEBA.

PRZENIKAŁEŚ SWYM BLASKIEM CZŁOWIECZEGO DUCHA,

A GDY DOŃ PRZEMAWIAŁEŚ- CZŁOWIEK CIEBIE SŁUCHAŁ.

GRZMISZ W GRANATACH ODDALI, A LUDZIE NIEWIERNI

PRĄDEM CIĘ NAZYWAJĄ, POGRĄŻENI W CZERNI

BEZROZUMNYCH UROJEŃ DZISIEJSZEGO ŚWIATA.

ILE JESZCZE TRWAĆ BĘDZIE TA W GUSŁACH ZATRATA?

11 PAŹDZIERNIKA 2002 R.

GOSK

WZBURZYŁ SIĘ WŁADCA

KASZUBSKICH ODMĘTÓW

MUZYKĄ FAL MORSKICH

OGARNĄŁ SZARE MIĘDZYCHMURZA

MAGICZNYM TRÓJZĘBEM

ROZPŁATAŁ SPOKÓJ FALOCHRONÓW

I WSKAZUJĄC PRAWICĄ NA POŁUDNIE

ZAWISŁ NAD MARKOTNYMI PLAŻAMI

ROZPAMIĘTUJĄC SWE DZIKIE NAMIĘTNOŚCI

SZEDŁEM WTEDY PLAŻĄ

POROŚNIĘTĄ UŚPIONYMI MARZENIAMI

I W OFIERZE PRZYSZŁOŚĆ SWĄ ZŁOŻYŁEM

A JANTAR BŁYSZCZAŁ

ZAKLĘTYM W NIM SŁOŃCEM

3 WRZEŚNIA 2002 R.

OSWOIĆ ŚMIERĆ

OSWOIĆ ŚMIERĆ TO WIERZYĆ W SWOJE PRZEMIJANIE.

OSWOIĆ ŚMIERĆ, TO PATRZEĆ JEJ Z UŚMIECHEM W OCZY.

TAK - KIEDY W KOŃCU CHWILA KONANIA NASTANIE-

Z PEWNOŚCIĄ ŁATWIEJ BĘDZIE W NOC SIĘ PRZEISTOCZYĆ.

OSWOIĆ ŚMIERĆ- WYZNAWAĆ MOCNE PRZEKONANIE,

ŻE ŻYĆ SIĘ BĘDZIE DALEJ LUB W NIEBYT SIĘ ZMIENI.

TAK- KIEDY WRESZCIE PRZYJDZIE NASZE UMIERANIE-

Z PEWNOŚCIĄ ŁATWIEJ BĘDZIE PÓJŚĆ W KRAINĘ CIENI.

A ŻYCIE? CZY JE TAKŻE OSWAJAĆ MUSIMY?-

WSZAK CZASEM TAK NIEUFNE I NIEZROZUMIAŁE...

TAK CZĘSTO NAS ROZBUDZA, KIEDY TWARDO ŚPIMY,

PALETĄ BARW, DŹWIĘKAMI, CAŁYM SWOIM SZAŁEM...

21 MAJA 2002 R.

HYMN ŻYCIA POCHWALNY

SZARY SIĘ PIASEK ŚCIELE POD STOPAMI MEMI.

ZŁOCISTE DRZEW KORONY PONAD MOJĄ GŁOWĄ.

WOLA WYPEŁNIA MAGIĘ MEJ RODZIMEJ ZIEMI.

ŚWIĘTE SIĘ RODZĄ MYŚLI, ŚWIĘTE TWORZĄC SŁOWO.

OMSZAŁE DESKI PŁOTÓW ZDAJĄ SIĘ PAMIĘTAĆ

POGAŃSKICH LEGEND CZARY SPRZED DZIESIĄTEK WIEKÓW.

TU KAŻDA JEDNA NIKŁOŚĆ JEST POCZWÓRNIE ŚWIĘTA.

TU WSZYSTKO, CO PRADAWNE, BUDZI SIĘ W CZŁOWIEKU.

PAMIĘTAM ŻYCIE SWOJE- BOSKIE ONO BYŁO.

KROCZYŁEM KU SWAROGOM POPRZEZ ZIEMSKIE NIWY.

NIEJEDNA MOJA SŁABOŚĆ STAWAŁA SIĘ SIŁĄ.

I TAKI BYŁEM LUDZKI... TAK LUDZKO SZCZĘŚLIWY.

A POTEM BYŁO ŻYCIE W ODMIENNEJ POSTACI.

WCIELIŁEM SIĘ SWYM DUCHEM W DROBNY ATOM ŚWIATA.

SKONAŁEM, LECZ WCIĄŻ ŻYŁEM POŚRÓD SWOICH BRACI,

WŚRÓD JEZIOR, ŁĄK I LASÓW DEMON MÓJ ULATAŁ.

ZŁOTY SIĘ PIASEK ŚCIELE POD MYMI STOPAMI.

Z SZAREGO NIEBA GROMY SZARPIĄ DRZEW KORONY.

ISTNIENIE WIELE TWARZY MA POMIĘDZY NAMI,

ZAŚ W KAŻDEJ Z NICH MIESZKAJĄ ŻYWIOŁÓW DEMONY.

14 CZERWCA 2002 R.

DZIWOŻONA

WYSZŁA Z WODY- JEJ PIERSI

OBWISŁE DO KOLAN.

WŁOS JEJ DŁUGI I CZARNY

ŚWIĘTY ZŁOCIŁ ŚWIT.

WYSZEDŁ JAŚKO Z CHAŁUPY

HEN- NA SZARE POLA.

GDZIEŚ ZA DRÓŻKI ZAKRĘTEM

TO PRZEPADŁ- TO ZNIKŁ.

ONA ZA NIM. DOPADŁA

GO LUBIEŻNYM WZROKIEM.

ON- NIEŚWIADOM NICZEGO

NA PISZCZAŁCE GRAŁ.

WTEM COŚ PYŁEM SIĘ WZBIŁO,

COŚ ŚMIGNĘŁO BOKIEM

I JUŻ DEMON-PASKUDA

PRZED WĘDROWCEM STAŁ.

ŚLIPIA CZARNE, ZAPADŁE,

WIELKA, WSTRĘTNA GŁOWA,

DŁONIE DŁUGIE, PŁETWIASTE

I OŚLIZŁA PŁEĆ.

WSIADŁO DZIWO NA JAŚKA

I MU PRAWI SŁOWA,

ŻE JĄ PRAGNĄĆ POWINIEN,

ŻE JĄ MUSI CHCIEĆ.

I TAK DŁUGO GADAŁA

WE CHCIWYCH PODSKOKACH,

ŻE BIEDAKA ZASTAŁA

POLNO-WODNA ŚMIERĆ.

LEŻY CZŁOWIEK NIEŻYWY

W KURZAWY OBŁOKACH.

OBOK NIEGO PISZCZAŁKA

ZŁAMANA NA ĆWIERĆ.

30 LIPCA 2002 R.

UTOPEK

CIEMNA NOC JUŻ ZAPADŁA.

CHŁÓD OGARNĄŁ ZIEMIĘ.

NAD STAWEM, W TATARAKACH

JAKIEŚ LICHO GRAŁO.

PO POLACH PEŁZŁA GROZA

NIEZGŁĘBIONYM CIENIEM

I W LASKU OBOK DWORA

COŚ GŁUCHO JĘCZAŁO.

POWRACAŁ CHŁOP Z PAŃSZCZYZNY

ŚCIEŻKĄ WEDLE STAWU,

W KTÓREGO TOŃ ZAGLĄDAŁ

ROGAL KSIĘŻYCOWY,

A BIEDA PRZEZIERAŁA

MU Z OBU RĘKAWÓW.

A ZMĘCZYŁ SIĘ OKRUTNIE

HEN, W POLU SIERPNIOWYM...

WTEM TĘSKNY ŚPIEW USŁYSZAŁ

MŁODZIUTKIEJ DZIEWCZYNY,

ŚPIEW PIĘKNY, A TAK SMUTNY

JAK CHŁOPSKA ŻAŁOBA.

MELODIĄ ROZKOŁYSAŁ

PRZYDROŻNE KALINY

I WZBIŁ TUMANY KURZU

NA SAMOTNYCH GROBACH.

UWIODŁA CHŁOPA NUTA.

PRZECUDNIE KTOŚ ŚPIEWAŁ.

CIEKAWY, ZBOCZYŁ Z DROGI

KU WZBURZONYM WODOM.

SZEPTAŁY TATARAKI

I SZUMIAŁY DRZEWA...

"NIE WRÓCISZ - NIESZCZĘŚNIKU -

NIE WRÓCISZ JUŻ DO DOM..."

WIATR WYŁ I PĘDZIŁ CHMURY

W ODLEGŁE NIEZNANE.

NIEBIOSA ROZRYWAŁY

GROMÓW PAJĘCZYNY.

CZEKAŁY OJCA W CHACIE

DZIECI ZAPŁAKANE.

PODĄŻYŁ CHŁOP ZAŚLEPION

ZA ŚPIEWEM DZIEWCZYNY.

I NA BOK SIĘ ROZESZŁY

WYSMUKŁE SZUWARY.

Z ODMĘTÓW SIĘ WYŁONIŁ

OŚLIZŁY UTOPEK.

POCIĄGNĄŁ BIEDNĄ DUSZĘ

W TOPIELNE KOSZMARY

I ZAWARŁ WODNE TONIE

ZA ZWIEDZIONYM CHŁOPEM.

15 SIERPNIA 2002 R.-

26 LISTOPADA 2002 R.

MARZANNA-ŚMIERCICHA

NA BIAŁYM ŚNIEGU SKRWAWIONE PIECZĘCIE.

NADE MNĄ SZKARŁAT NIEBA I GAŁĘZIE.

GDZIENIEGDZIE JESZCZE GASNĄCE LAZURY

W MROK SIĘ WTAPIAJĄ I W WIECZORNE CHMURY.

DZIKA ŚWIĄTYNIA, Z DAWNA ZAPOMNIANA.

W GĘSTWINIE CIERNI PADAM NA KOLANA.

MOJEJ TĘSKNOTY NIC JUŻ NIE UKOI.

CISZA ZAPADŁA - CISZA SIĘ OSTOI.

Z ODDALI NAGA NADCHODZI DZIEWICA.

TO ŚMIERĆ-MARZANNA OCZY ME ZACHWYCA.

W MROŹNE OBJĘCIA OBOJĘTNEJ ZIMY

BEZ ZAWAHANIA RAZEM ODCHODZIMY.

I KIEDY PRZYJDZIE BŁOGOSŁAWNA WIOSNA,

POMKNIE Z POWIETRZEM PIEŚŃ MOJA MIŁOSNA,

A MOJE CIAŁO, PCHNIĘTE W WODNE TONIE,

JAK WIECHEĆ SŁOMY RAZEM Z NIĄ UTONIE.

30 LIPCA 2002 R.

SPACER PO DOLINIE KOŚCIELISKIEJ

STAŁY NADE MNĄ - DUMNE, PRZEZ SIĘ PRZEWIESZONE.

MYŚLAŁEM, ŻE UPADNĄ W DUSZY MEJ POMROKĘ.

W KOŚCIELISK CICHYM JARZE SNY ME WĘDROWAŁY-

GINĘŁY- W PROCH ROZBITE O PRZEDWIECZNE SKAŁY

I TATER DUCH WĘDROWAŁ CHMURNYM NIEBOSKŁONEM

SPIJAJĄC Z DRZEW ZIELONYCH ŻYWICZNĄ POSOKĘ.

TO ZNOWU POTOK PŁYNĄŁ, OŻYWIAJĄC CISZĘ,

MGŁY OTULAŁY WIERCHY BIAŁĄ TAJEMNICĄ.

MISTYCZNE ŚWIATŁOCIENIE ODBIJAŁY ECHO,

NIE BYŁO KOŃCA GÓRSKIEJ ŚWIEŻOŚCI ODDECHOM.

PROMIENIE ZAGLĄDAŁY W ZAŁOMY I NISZE,

A ŚWIAT POTĘŻNIAŁ SŁOŃCA WIECZNĄ BŁYSKAWICĄ.

ZAKOPANE,

7 SIERPNIA 2002 R.

SMRECZYŃSKI STAW

PATRZĄ SIĘ W MOJE OCZY

CZARNE JAK NOC ODMĘTY-

TEN MROCZNY STAW UPADŁY,

MILCZĄCY STAW PRZEKLĘTY,

A STARY CZART MI ŚPIEWA

PIEŚŃ MINIONEGO CZASU,

AŻ SZELEST MGIEŁ PÓŁNOCNYCH

ZAMIERA W GŁĘBI LASU.

TO JAKIŚ LĘK PRZESADNY

SIĘ BEZNADZIEJNIE MIOTA

I JAKAŚ NIEWYMOWNA

ZA BLASKIEM GWIAZD TĘSKNOTA

I W SERCU WCIĄŻ POWRACA

TEN GŁOS- TAK STRASZNIE GŁUCHY-

I NIE WIEM, CZY TO ZWIDA,

CZY STARYCH SMREKÓW DUCHY.

JAK LUSTRO LUDZKIEJ DUSZY

TAJEMNE CICHNĄ WODY,

W KAMIENNY SEN ZAPADA

TATRZAŃSKIEJ ŚWIAT PRZYRODY...

I WNET ZOSTAJĘ NAGI,

SAMOTNY POŚRÓD CISZY

I TYLKO STAW GŁĘBOKI

SZEPT MYŚLI MOICH SŁYSZY.

ZAKOPANE,

7 SIERPNIA 2002 R.

PRZEBUDZENIE W DESZCZU

DESZCZ NA MRAŹNICY.

GIEWONT MGŁY OKRYŁY.

DRZEWA PARUJĄ

W PORANNYCH PROMIENIACH.

STRZYGI ŚPIEWAJĄ

PIEŚNI ODRODZENIA.

Z OKNA ŚWIAT WIDZĘ

PEŁEN BOSKIEJ SIŁY.

SŁOWA UPADŁE,

DEMONY PRZEKLĘTE

Z GROBÓW POWSTAJĄ,

Z PYŁU NIEPAMIĘCI.

NIECH SIĘ CZŁOWIECZA

WOLNA WOLA ŚWIĘCI,

NIECH RZĄDZI TO, CO

ONGIŚ BYŁO ŚWIĘTE.

DESZCZ NA MRAŹNICY.

SŁOŃCE Z CHMUR PRZEBIJA.

KĘDYŚ W PRZEDCZASU

NIEBYŁEJ GODZINIE

W ŚWIĘTEJ ESENCJI,

W PRAPIERWOTNYM PŁYNIE

ŚWIAT SIĘ NARODZIŁ

I TRAGICZNA NYJA.

JA TEŻ SIĘ RODZĘ

W PODHALAŃSKIEJ ZIEMI,

A ZE MNĄ NICOŚĆ

W DUSZĘ SIĘ SĄCZĄCA

I COŚ OD LUDZI

DZIELI MNIE, ODTRĄCA,

CHOĆ WŁAŚNIE W LUDZIACH

GŁĘBIA MYCH KORZENI.

OTO SIĘ BUDZĘ

W TEJ PODDASZA CISZY,

A LAS MIĘ WITA

SZEPTEM I NADZIEJĄ,

PIEŚNIĄ, PRZY KTÓREJ

CIEMNOŚCI BIELEJĄ,

KTÓREJ NIKT JESZCZE

POZA MNĄ NIE SŁYSZY.

DUCHEM WYKRACZAM

POZA RAMY CZASU,

TAM IDĘ, DOKĄD

WOLNE DUCHY LECĄ

I - WYZWOLONE -

RANNYM ŚWIATŁEM ŚWIECĄ

PONAD ŚWIEŻOŚCIĄ

TATRZAŃSKIEGO LASU.

MRAŹNICA, ZAKOPANE,

9 SIERPNIA 2002 R.

CO MI TAK W DUSZY SZCZĘŚCIEM ROZEDNIEWA

I NA KONARACH CZASU ROZPOŚCIERA?

CO KAŻE WCIĄŻ TO TU, TO TAM ISTNIEWAĆ,

PRZEJAWIAĆ SIĘ, A POTEM NADUMIERAĆ?

GDZIEŚ NA DNIE MYŚLI, W GŁĘBINACH TĘSKNOTY

RODZI SIĘ LUDZKIE ODWIECZNE PYTANIE:

ZALI OGARNĘ ŚWIATÓW NIEZMIERZOTY?

BĘDĘ-LI KIEDYŚ WSZECHUMIŁOWANIEM?

JAKAŻ TO SIŁA TAJEMNA, NIEZGŁĘBNA-

WOLA KSZTAŁCĄCA WZAJEMPRZENIKANIE,

ŻE MOJA DUSZA - ODMIENNA, ODRĘBNA

TAK SIĘ DO INNYCH UPODABNIA DLA NIEJ...

MISTERIUM TRWANIA, ARCYSACRUM BYTU,

WSZECHZROZUMIENIE, KOŁOWIROWANIE,

DIONIZYJSKIEGO PUCHARY ZACHWYTU-

OTO JEST BOSKIE ŻYCIOUMIERANIE.

6 MAJA 2002 R.

ZEW DZIKIEJ PRZYRODY

TO LAS ROZWIERA DLA MNIE

SZUMIĄCE PRZESTWORY,

TO ŁĄKA MNIE ZAPRASZA

SWYMI WONNOŚCIAMI,

WIĘC WCHODZĘ SNEM DREWNIANYM

W TAJEMNICZE BORY,

UDERZAM WIATRU ŚCIANĄ

W CHMURY NAD TRAWAMI.

TU SEN SIĘ ŁĄCZY Z JAWĄ,

PÓŁŚWIATŁO Z PÓŁCIENIEM,

A CHWILA NIE MA GRANIC

TOPIĄC SIĘ Z WIECZNOŚCIĄ.

TU ECHEM SIĘ ROZDZWANIA

NAJCICHSZE WESTCHNIENIE

I SERCE SIĘ NAPEŁNIA

ROZLEGŁĄ MIŁOŚCIĄ.

SPADŁ DESZCZ MALUJĄC PEJZAŻ

ZIELONEJ SZARUGI

I KROPLE UDERZAJĄ

O SPRAGNIONE LIŚCIE.

NA ŁĄCE ŚWIAT PRZYSTANĄŁ

W ZAPOMNIENIU DŁUGIM

I ROZMÓKŁ W ŻYWEJ CISZY-

TRWALE I PRZEJRZYŚCIE.

WYBRAŁEM SIĘ NA POMOST

MIĘDZY OBA ŚWIATY

I STOJĘ TAK JUŻ NIE WIEM

SAM KTÓRĄ GODZINĘ...

TO ŁĄKA MNIE ZAPRASZA

CUDOWNYMI KWIATY,

TO LAS W MYCH OCZACH PŁYNIE.

JA WRAZ Z LASEM PŁYNĘ.

ZNÓW SŁOŃCE CIEŃ RZUCIŁO

NA ME CZTERY TWARZE.

GDZIEŚ W GŁĘBI PRZEMKNĄŁ DEMON-

POLNA POŁUDNICA.

A MOŻE JA SZALONY

TYLKO SOBIE MARZĘ

I MOKRA WOŃ POŁUDNIA

AŻ TAK MNIE ZACHWYCA?

PIERWOTNEJ ZEW PRZYRODY

W ODDALACH NACICHA

I BUDZI SIĘ Z OMDLENIA

ROZUM WYTŁUMIONY.

PO CHWILI W MOJEJ GŁOWIE

MYŚLI TYLKO SŁYCHAĆ.

OPUSZCZAM LAS I ŁĄKĘ

W MIEJSKIE DĄŻĄC STRONY.

15 MAJA 2002 R.

KIKIMORA I ZBOŻE

ROZWARŁA SIĘ W CIENIU DREWNIANA KOMORA

I Z CIEMNEJ OTCHŁANI WYSZŁA KIKIMORA.

WĘSZY I NA IZBĘ KRZYWYM ŁYPIE OKIEM,

PODCHODZI KU WYJŚCIU KULEJĄCYM KROKIEM

I NA ŚWIAT ZDUMIONA PIERWSZY RAZ SPOZIERA,

KTÓRY PRZED NIĄ WDZIĘKI SWOJE ROZPOŚCIERA.

SZUMIAŁY ZA DRZWIAMI WKRĄG PSZENICZNE ŁANY,

WIELKI ŚWIAT POTĘŻNIAŁ SZUMEM POZŁACANYM.

PRZYKRO SIĘ ZROBIŁO DOBREJ KIKIMORZE,

KIEDY ZOBACZYŁA SZCZEROZŁOTE ZBOŻE.

PRZERÓSŁ JĄ TEN OGROM I PIĘKNOŚCI SIŁA

I - SPESZONA ZBOŻEM - NAZAD POWRÓCIŁA.

ODTĄD JEDNAK CIESZĄ OCZY KIKIMORY

WORKI PEŁNE ZBOŻA W OTCHŁANI KOMORY,

BO CHOĆ JĄ SWYM PIĘKNEM ŁANY PRZERAZIŁY,

OPRZEĆ SIĘ ICH WDZIĘKOM NIE MA ODTĄD SIŁY.

CZASEM WIĘC, W UKRYCIU PRZED CZŁOWIECZYM OKIEM,

MORZE ZBÓŻ PODZIWIA ZZA DOMOWYCH OKIEN.

POTEM, KIEDY CZARNA NOC UŚPI CZŁOWIEKA,

ZE ZBOŻOWYCH ZIAREN ZŁOTY CHLEB WYPIEKA.

30 LIPCA 2002 R.

ŻEŃCY I POŁUDNICA

W SAMO POŁUDNIE, W SKWAR LETNIEGO ŻARU,

ŻEŃCY KOSILI SZCZEROZŁOTE ZBOŻE.

BŁYSZCZAŁY OSTRZA W POŁUDNIOWYM SŁOŃCU,

PROMIENIE Z NIEBA LAŁY SIĘ SWAROŻE.

WTEM COŚ DZIWNEGO, GROŹNEGO SIĘ STAŁO:

NAGLE UCICHŁA CAŁA OKOLICA.

MIĘDZY ŻEŃCAMI, W BIAŁE DZIANA SUKNO,

STANĘŁA GROZA - POLNA POŁUDNICA.

OPADŁY KOSY NA SPALONĄ ZIEMIĘ,

UPADLI ŻEŃCY BEZ DUCHA NA ZBOŻA.

NIE POWIEDZIELI NIC, KIEDY GINĘLI

I NIE ZAŚPIEWAŁ ŻADEN PTAK W PRZESTWORZACH.

LEPIEJ W POŁUDNIE NIE WYCHODZIĆ W POLE.

GDY NIC DOKOŁA NIE MOŻNA USŁYSZEĆ,

ZNAK TO, ŻE ZARAZ PRZYJDZIE POLNY DEMON

I ŻE ZNAJDZIEMY W POLU WIECZNĄ CISZĘ.

30 LIPCA 2002 R.

DĘBOWY KRÓL

ŚWIĘTY PERUNICU

Z DRZEWA WYRZEZANY,

PRZECZ TAK CUDNIE PATRZYSZ

NA ŚWIAT MALOWANY?

PRZECZ SWYM WĄSEM ŚWIETLISZ

DNI PACHNĄCE LATEM?

CZYŻBYŚ JESZCZE WŁADAŁ

NIEŚWIADOMYM ŚWIATEM?

TOĆ MI POWIEDZIELI,

ŻEŚ JENO WSPOMNIENIEM,

ŻE DAWNO ODSZEDŁEŚ

W ZAPOMNIENIA CIENIE,

A TY MI WYRASTASZ

POMIĘDZY DĘBAMI,

JAKBYŚ WIECZNIE MIESZKAŁ

TU, POMIĘDZY NAMI...

TYSIĄC LAT MINĘŁO,

A ŻYWE TWE IMIĘ,

OCZY SKRY CISKAJĄ

W BŁYSKAWIC ZADYMIE.

ZNÓW POWRACA WIARA

GROMOWYCH KSIĘŻYCÓW.

PIERWSZY MIECZ PODNOSZĘ,

BOSKI PERUNICU!

20 MAJA 2002 R.

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ