PUSZKIN
BIESY
PĘDZĄ
CHMURY, WALĄ CHMURY,
NIEWIDOMIE
KSIĘŻYC MŻY,
NA
ŚNIEG LOTNY PRÓSZĄC Z GÓRY;
MĘTNE
NIEBO, MĘTNE MGŁY.
JADĘ,
JADĘ W DAL BEZBRZEŻNĄ,
DZYŃ –
DZYŃ - DZYŃ DZWONECZKA DŹWIĘK,
STRASZNIE,
STRASZNIE W TĄ NOC ŚNIEŻNĄ!
ROŚNIE
PUSTKA, ROŚNIE LĘK.
„JAZDA
STARY!” „DOBRODZIEJU,
KONIE
LEDWIE ZIPIĄ JUŻ,
ZAMIEĆ
MI POWIEKI SKLEJA,
DROGI ZMIOTŁO,
ANI RUSZ”.
WOKÓŁ
MROK, CHOĆ WYKOL OCZY;
CO TU
ROBIĆ? BĘDZIE ŹLE!
BIES
NAS, WIDAĆ, W POLU TOCZY
I
KOŁUJE NAMI W MGLE.
WIDZISZ?
WIDZISZ? W PUSTCE BIAŁEJ
WYJE,
WIJE SIĘ I PLWA,
TERAZ
KONIE OSZALAŁE
PROSTO
W OTCHŁAŃ JARU PCHA.
TUTAJ
SŁUPEM NIEBYWAŁYM
ŚMIGNĄŁ
MI NA JEDEN MIG,
TAM
ŚWIETLIKIEM BŁYSNĄŁ MAŁYM
I WE
ĆMIE PRZEPASTNEJ ZNIKŁ”.
PĘDZĄ
CHMURY, WALĄ CHMURY,
NIEWIDOMIE
KSIĘŻYC MŻY,
NA
ŚNIEG LOTNY PRÓSZĄC Z GÓRY;
MĘTNE
NIEBO, MĘTNE MGŁY.
ZNÓW OD
ROWU DO PAROWU,
SIŁ JUŻ
BRAKNIE, DZWONEK ZMILKŁ,
KONIE
STOJĄ ... „CÓŻ TAM ZNOWU?”
„KTO
ICH WIE: CZY PIEŃ CZY WILK?”
ZAMIEĆ
WYJE, ZAMIEĆ PŁACZE,
CZUJNE
KONIE CHRAPIĄ, RŻĄ,
TERAZ
JUŻ DALEKO SKACZE,
TYLKO
ŚLEPIA BŁYSKIEM DRŻĄ.
KONIE
ZNOWU SIĘ ZERWAŁY,
DZYŃ -
DZYŃ - DZYŃ ŚRÓD ŚNIEŻNYCH WYDM;
WIDZĘ -
NA RÓWNINIE BIAŁEJ
ZEBRAŁ
SIĘ KOROWÓD WIDM.
NIEZLICZONE,
UPRZYKRZONE,
W
BLASKU MDŁYM MIESIĘCZNYCH MŻEŃ
BIESY
KRĘCĄ SIĘ, SZALONE,
JAKO
LIŚCIE W SŁOTNY DZIEŃ.
SKĄD
ICH TYLE? DOKĄD PĘDZĄ,
ZAWODZĄCE
STRASZNĄ PIEŚŃ?
CZY TO
CZART SIĘ ŻENI Z JĘDZĄ?
CZY UBOŻE
ZMARŁO GDZIEŚ?
PĘDZĄ
CHMURY, WALĄ CHMURY,
NIEWIDOMIE
KSIĘŻYC MŻY,
NA
ŚNIEG LOTNY PRÓSZĄC Z GÓRY;
MĘTNE
NIEBO, MĘTNE MGŁY.
PĘDZĄ
BIESY RÓJ ZA ROJEM
W
NIEPRZEJRZANY ŚNIEŻNY DYM,
ROZDZIERAJĄC
SERCE MOJE ROZPACZLIWYM JĘKIEM SWYM.
TŁUM. JULIAN TUWIM
TUWIM
BYLINA
W WYMYŚLONEJ MOWIE
POLSKO-SŁOWIAŃSKIEJ PISANA
HAŃ! POJECHAŁ KNIAŹ NA JAR,
JASNOWŁOSY SWIETOZAR,
JASNOHŁAWY GRODU WODZIC,
CZĄD SŁOWIAŃSKICH KRZEPKI RODZIC!
W SWAROGOWY SŁOŃCA ŻAR
JEDZIE, JEDZIE SWIETOZAR!
NA JARZĘCEJ ZWIESNY ŁĘG
PRZED BOŻYCEM - SŁOŃCEM KLĘKŁ,
(TEKST URWANY)
TUWIM
PERUN
PRZYSZLI - I SIEKIERAMI RĄBAĆ GO ZACZĘLI,
I RZUCILI NA ZIEMIĘ, PLWAJĄC I ZŁORZECZĄC,
I PRZYWIĄZALI DO KOŃSKIEGO CHWOSTA,
I W CWAŁ PUŚCILI KONIA...
DUMNY BÓG MILCZAŁ. PODSKAKUJĄC ŚMIESZNIE,
WLÓKŁ SIĘ I TARZAŁ PO OSTRYCH KAMIENIACH,
SZARGAŁ OBLICZE SWOJE ŚWIĘTE W BŁOCIE...
A TAMCI STALI, MŚCIWIE I BEZRADNIE,
Z ZACIŚNIĘTYMI ZBIELAŁYMI WARGI,
STALI W MILCZENIU, CHOĆ GNIEW W PIERSIACH KIPIAŁ
JAK WAR GORĄCY...
AŻ, KIEDY OCZY PODNIEŚLI DO GÓRY
I ZOBACZYLI, ŻE TAK SAMO ŚWIECI
SŁOŃCE, JAK WPRZÓDY, ŻE TAK SAMO NIEBO
POGODNIE ŚWITEM WIOSNY BŁĘKITNIEJE,
ŻE NA ICH GŁOWY Z PRZEKLEŃSTWEM NIE SPADŁO,
ZE NIE ROZDARŁO SIĘ GROMEM BŁYSKAWIC,
SZATY NA SOBIE PODARLI ROZPACZNIE,
NA CZARNĄ ZIEMIE Z KRZYKIEM RZUCILI,
WE WŁOSY DŁONIE WKRĘCIWSZY Z SKOWYTEM,
I PŁACZ IM BUCHNĄŁ Z ROZBOLAŁYCH PIERSI,
I ŁBAMI TŁUKLI O KAMIENIE TWARDE
Z ROZPACZY STRASZNEJ PO STRACONYM BOGU!
OJ-JEJ! OJ-JEJ!
NIE MA GO! NIE MA! A BYŁ!
ZOSTAWIŁ NAS, ZOSTAWIŁ!
OJ-JEJ! OJ-JEJ!
NIE PĘKŁO NIEBO NAD NAMI,
NIE PĘKŁA NAD NAMI ZIEMIA!
O, W DOLI ZŁEJ
KOMU SIĘ ŻALIĆ BĘDZIEMY?
KOMU SWE SKARGI NIESIEMY?
OJ-JEJ!
PERKUNAS!
RATUJ NAS!
NAŚCI CIELĘ! NAŚCI ŹREBIĘ!
NAŚCI OWIEC CZWORO!
DAMY CI SIEBIE!
JENO SIĘ OZWAĆ CHCIEJ!
ALE CIĘ NIE MA, NIE MA!
PERKUNAS! PERKUNAS!
OJ-JEJ!
SNADŹ NAZBYT NISKO CAŁOPALNE ŻERTWY
NIOSŁY SWE DYMY W GÓRĘ!
SNADŹ MAŁO CI BYŁO KRWI!
CZEMU SIĘ SIERDZISZ NA NAS?
NA KOGOŚ NAS OSTAWIŁ?
O, CZEMU ŻEŚ ZEZWOLIŁ
TARZAĆ PO ZIEMI ŚWIĘTOŚĆ
TWARZY TWEJ?
OJ-JEJ!
RATUJ NAS! PERKUNAS!
JAKŻE SIĘ TERAZ OZWIE
GROM W NIEBIE?
JAKŻE SIĘ TERAZ ODWAŻY
KTO W LAS IŚĆ NOCĄ?
KOMUŻ SIĘ MODLIŁ BĘDZIE?
KOMUŻ DA OWCE A WOŁY?
NIE PĘKŁA ZIEMIA POD NAMI!
NIE PĘKŁO NAD NAMI NIEBO!
GDY CIĘ ICH SIEKIER POWALIŁA CHŁOSTA,
GDY PRZYWIĄZALI CIĘ, BOŻE, DO CHWOSTA,
PO ZIEMI WLOKĄC! - - OJ-JEJ!...
NIE BĘDĄ RODZIC NIEWIASTY!
ZBOŻE NAM GRAD WYTŁUCZE!
WYSCHNĄ BIJĄCE KLUCZE!
I CIEMNO BĘDZIE! I CIEMNO BĘDZIE!
PERKUNAS! PERKUNAS!
WYNIOSŁY, DUMNY, NIEDOSTĘPNY BOŻE!
PEWNO JUŻ JUTRO NIE ZAŚWIECĄ ZORZE!
PEWNO JUŻ JUTRO BĘDZIE CZARNY MROK!
I TAK ZA ROKIEM ROK! I TAK ZA ROKIEM ROK!
RATUJ NAS! RATUJ NAS!
ACH! ACH!
CZEMUŚ ICH, BOŻE, GROMEM NIE POWALIŁ!
CZEMUŚ ICH, BOŻE, NA POPIÓŁ NIE SPALIŁ?
PRZEĆ JESTEŚ MOCNY!
PRZEĆ GROŹNY JESTEŚ!
I WSZYSTKO MOŻESZ!
PADŁ NA NAS WIELKI STRACH
W TEJ NASZEJ DOLI ZŁEJ!
OJ-JEJ! OJ-JEJ!
ACH!
PERKUNAS! RATUJ NAS!
--------------------------------------
A NA DZIEŃ DRUGI - SŁOŃCE ZNÓW ŚWIECIŁO
I ZNÓW ĆWIERKAŁY PO OLSZYNACH PTAKI,
I KOŁYSAŁY SIĘ ZŁOCISTE POLA
ODWIECZNYM RYTMEM...
I JENO ONI STRASZNIE SIĘ ZMIENILI:
OSŁUPIAŁYMI PATRZYLI OCZYMA,
ZE ANI NIEBO NIE PĘKŁO NAD NIMI,
ANI NIE PĘKŁA ZIEMIA URODZAJNA,
A SŁOŃCE W CHWALE ŚWIECI, OŚLEPIAJĄC,
JAK ZAWSZE, OCZY...
I POPĘDZONO ICH, JAK BYDŁO GŁUPIE,
NA ŚWIĘTE WZGÓRZE, GDZIE BYŁ BÓG STRASZLIWY,
DUMNY, POTĘŻNY, MŚCIWY BÓG BŁYSKAWIC,
I GDZIE, MIAST NIEGO, W STRASZNYM MAJESTACIE
UMARŁY CZŁOWIEK WISIAŁ NA SKLECONYCH
W KSZTAŁT KRZYŻA DRĄGACH...
I POKROPILI ICH ŚWIĘCONĄ WODA,
MÓWIĄC: JA CIEBIE CHRZCZĘ W IMIĘ BÓSTWA W TRÓJCY:
OJCA I SYNA I ŚWIĘTEGO DUCHA,
BÓG SIĘ NARODZIŁ...
---------------------------------------------------
O, CZEMU ŻEŚCIE, OKRUTNI ZWIASTUNI
NOWEGO SŁOWA, SPOTWARZYLI BOGA?
O CZEMU ŻEŚCIE, ZAŚLEPIEŃCY WIARY,
DALI MI TYLKO CZŁOWIEKA, MIAST BOGA,
CO PRZECIEŻ BOGIEM, BOGIEM BYŁ PRAWDZIWYM
- STRASZLIWĄ MOCĄ!!!!
MAKSIM BAHDANOWICZ
NAD JEZIOREM
SŁOŃCE CICHO OPADŁO ZA WZGÓRZA;
BIAŁY MIESIĄC ZAPŁAKANY ŚWIECI,
GDY CORAZ WIĘCEJ GWIAZD SIĘ WYNURZA,
SREBRNE Z JEZIORA WYCIĄGA SIECI.
W NICH RUSAŁKI ZAPLĄTAŁY WŁOSY -
I RWĄ SIĘ I PLĄCZĄ SREBRZYSTE NICI;
NOC PŁYNIE NAD ZIEMIĄ, SIEJE ROSY
NOC, SZEPCZĄCA RUSAŁKOM: "UŚNIJCIE".
FRANCISZEK FENIKOWSKI
BYŁEM ONGI DĘBEM
NOCĄ ROZSZEPTANĄ, NA POCHMURNYM NOWIU,
GDY Z ODRY NIE PATRZĄ SREBRZYSTE KSIĘŻYCE,
ZACZAJONY W DRŻĄCYM, NADBRZEŻNYM SITOWIU,
PODSŁUCHAŁEM LOSÓW SWOICH TAJEMNICE:
BYŁEM ONGI DĘBEM - POGAŃSKIM PSALMISTĄ,
ŚPIEWAŁEM - OSTATNI SWAROŻYCA ŻERCA,
KORZENIAMI W ZIEMIĘ WRASTAŁEM PIASZCZYSTĄ ,
WGRYZŁEM SIĘ DRAPIEŻNIE I SIĘGNĄŁEM SERCA!
DLATEGO DZIŚ ŚPIEWEM PŁYNĘ NAD TĄ WODA,
BUDZĄC W NIEJ KRĘGI CORAZ DALSZE, SZERSZE,
A TRZCINY WPATRZONE W TOŃ CHÓR ZE MNĄ WIODĄ
I MUZYCZNIE MOJE DEKLAMUJĄ WIERSZE.
ZIEMIA KRĄŻY WE MNIE KRWIĄ SWOJEGO SERCA
I Z UST MYCH WYRYWA SIĘ PIEŚNIĄ DĘBOWĄ,
DLATEGO JA - ŚPIEWNY DĄB, POETA, ŻERCA -
SIEJĘ TU PO WIEKACH ZNOWU POLSKIE SŁOWO.
TUWIM
IGRZYSKO
ZŁOTOZAPRZĘŻNY RYDWAN PRZEMKNĄŁ
PRZEZ MÓJ GOŚCINIEC TWARDOBITY...
NA ZARÓŻOWIONE JUTRZNIĄ SZCZYTY
SPOGLĄDAM DUMNIE...
"WITAJ SŁOŃCE!
OTO HEŁM WDZIEJĘ SREBRNOLITY
I W SZEREG STANĘ, GDZIE OBROŃCY
ZAMKU CZARNEGO ZWARCI STOJĄ...
POJADĘ, BRACIE, PO DUMĘ MOJĄ!
POJADĘ, BRACIE, PO MOJĄ MOC...
JUŻ MNIE GORĄCY BACHMAT CZEKA,
W UWIĘZI MLECZNE TRZYMA SKRZYDŁA,
DALEKA DROGA MI, DALEKA,
JUŻ NIECIERPLIWIE SWE WĘDZIDŁA
GRYZIE... A ZANIM PRZYJDZIE NOC,
MUSIMY WROGA Z DUMA POKONAĆ,
Z ZWYCIĘSTWEM WRÓCIĆ - LUB SKONAĆ.
A WRÓG POTĘŻNY, A WRÓG MOCARNY,
A MY SŁONECZNI, A ZAMEK CZARNY!
POJADĘ, BRACIE, PO MOJĄ MOC...
BLASKAMI STRZELISZ JAK TYSIĄC PROC...
PRZEZ BIAŁOLŚNIĄCE SŁONECZNE DNIE,
PRZEZ MROKI NOCNE, PRZEZ GWIEZDNYCH MGŁAWIC
ZAWOJE - WZLECĘ ROJEM BŁYSKAWIC!
ZŁOTOZPRZĘŻNY RYDWAN MKNIE
W DAL - NA IGRZYSKO BOHATERSKIE,
BO W ŚWIECIE WALKA, I BÓJ I RUCH!!"
---------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------
PRZEZ KATAKUMBY MOJE RYCERSKIE
PRZEBIEGŁ Z POCHODNIĄ WIELKI DUCH.
TUWIM
KLECHDA
SŁOWO JEST W WAS I SŁAWA, SŁOŃCA SŁODYCZ MIEDŹWIANA,
A CHODZICIE ZA PŁUGIEM Z ŚWIĘTĄ MYŚLĄ O ZIEMI,
CZOŁEM, PIASTY-OLBRZYMY! BO JEST ZIEMIA ZALANA
POTEM TRUDU CIĘŻKIEGO, KRWIĄ I ŁZAMI WASZEMI!
IDĄ WIEKI SĘDZIWE, UTRUDZONE MOZOŁEM,
WSTAJE SŁOŃCE NIEZMIENNE, CUDA CZYNIĄC ODWIECZNE,
WIĘC KŁANIAJCIE SIĘ SŁOŃCU, W GLEBĘ BIJĄC MU CZOŁEM,
MĄDRE SYNY DADŹBOGA, POLSKIE PIASTY SŁONECZNE!
A GDY PRACĘ SKOŃCZYCIE, KIEDY ZBRUŻDŻĄ LEMIESZE
CZARNOZIEMNE ZAGONY, MODŁY STARE ODSŁUŻCIE,
NA PIERŚ GLEBY PADNIJCIE W WIELKIEJ, ŚWIĘTEJ UCIESZE!
I DO SERCA DŁOŃ TWARDĄ, SPRACOWANĄ PRZYŁÓŻCIE,
JAK NIEWIASTA, GDY W ŁONIE DRGNIENIE SYNA POCZUJE,
I SŁUCHAJCIE: MOC ZIEMI W GŁĘBINACH MIECZE WAM KUJE.
TUWIM
ZAŚLUBINY
POD PALĄCYMI SŁOŃCA BIAŁEGO BŁYSKAMI,
NA POLU ROZBRZĘCZONYM ZŁOTYCH MUCH KAPELĄ,
GDZIE W DALI LAS BŁĘKITNY HORYZONTY PLAMI,
A Z BOKU CHATEK WIEJSKICH CZEREDY SIĘ BIELĄ;
ŚRÓD ZIÓŁ I KWIATKÓW BOŻYCH, CO NIOSĄ NIEBIAŃSKI
HYMN WONI, SŁONECZNOŚCI I ZIELENI ŚWIEŻEJ -
- PIAST ODWIECZNY, MOCARNY POLAK PRASŁOWIAŃSKI,
W PÓŁŚNIE, PO PRACY CIĘŻKIEJ, W ODPOCZYNKU LEŻY...
WYCIĄGNĄŁ SIĘ, WYCIĄGNĄŁ PO ZIEMI WIOSENNEJ,
CZUJE KRĄGŁOŚĆ JEJ CIEPŁĄ POD DŁONIĄ ZMĘCZONĄ,
A ONA ,W OBFITOŚCI PEŁNEJ, ŻYCIOPLENNEJ,
ODDYCHA, CIĘŻKO WZNOSZĄC SWE DZIEWICZE ŁONO...
I ZWARCI, ROZKOCHANI W SŁOŃCA ZŁOTEJ ZORZY,
NIE WIEDZĄ, ŻE NAJŚWIĘTSZE MISTERIUM SIĘ TWORZY.
TUWIM
PIEŚŃ DOŻYNKOWA
ŚWIĘTOWICIE! ŚWIĘTOWICIE!
MODRZAŁ CHABER W ZŁOTYM ŻYCIE,
MODRZAŁ KĄKOL, ŚWIĘTOWICIE,
A MY ŻYTO ZŻĘLI!...
MY Z DODOLI RĘBO ZDJĘLI,
MY GZŁO ZDJĘLI ZE LNU TKANE,
MY DODOLĘ OWINĘLI
W KWIATY SŁOŃCEM MALOWANE...
USTROILI MY DZIEWICĘ
W MACIERZANKĘ I BYLICĘ,
W LUBCZYK, WROTYCZ, NASIĘŹRZAŁY
W WONNE WRZOSY,
W ZŁOTE KŁOSY,
W POWÓJ NISKI, W POWÓJ BIAŁY,
W SINE CHABRY I KĄKOLE,
A ZAWIEDLIŚMY JĄ W POLE,
A POLALI ZIEMIĘ WODĄ,
AJ DO - DO - DO, AJ, DODOLE!
AJ DODOLE! DODO – DODO!
NIECH DA ZIEMIA NA POCZĄTEK
PEŁNY ŻYZNY Z PÓL UŻĄTEK...
A MY ZBOŻE Z PÓL ZEBRALI,
MŁYNARZOWI ZBOŻE DALI,
BIAŁOGŁOWOM MĄKĘ DALI:
ACH, WY DOBRE BIAŁOGŁOWY,
KOŁACZ PIECZCIE NAM MIODOWY!
ŚWIĘTOWICIE! PROSIMY CIĘ!
DAJ NAM SZCZĘŚCIA, ŚWIĘTOWICIE!
STAŃŻE KTÓRY ZA KOROWAJ,
STAŃŻE KTÓRY, JEŚLI DUŻY,
A KOROWAJ NASZ NIEMAŁY,
A TY ZBOŻE NAM ZACHOWAJ!
A KOROWAJ NASZ DUŻY,
NIECH CI DOBRZE POSŁUŻY,
TY NAM SZCZĘŚCIE ZACHOWAJ!
CZY TY WIDZISZ KOROWAJ?
A CZY WIDZISZ, CO ZA NIM?
A JAK WIDZISZ - DOBRZE BACZYSZ,
NA ROK PRZYSZŁY - NIE ZOBACZYSZ!
KOŁACZ MIEDŻWNY PRZYNOSIMY,
A PLĄSAMY, A TAŃCZYMY,
A ŚPIEWAMY, PROSIMY CIĘ:
DAJ NAM SZCZĘŚCIA, ŚWIĘTOWICIE,
AJ DA, MAJU, MAJU, MAJU,
AJ DA, DUŻY KROWAJU!
STAFF
DRWAL
W ŚWIĘTY SAD, OSYPANY KWIETNYM PUCHEM
WIOSNY,
Z OSTRYM TOPOREM WCHODZI DRWAL SILNY,
OGROMNY,
POCHMURNĄ POWINNOŚCIĄ HATROWNY,
NIEZŁOMNY,
CHOĆ W CICHYCH OCZACH ŁKA MU MROK TROSKI
ŻAŁOSNEJ.
NA STARĄ JABŁOŃ, SĄDU BOŻYSZCZE
ODWIECZNE,
SPOJRZY SMUTNY, ŻE NIEGDYŚ ZDROWYMI
OWOCY
POKOLENIA ŻYWIĄCA, DZIŚ - USCHŁA W
NIEMOCY
BEZPŁODNEJ - POD WYROKI DANA JEST
KONIECZNE.
MARTWE DRZEWO ROZPACZA NAGIMI RAMIONY.
WIĘC DRWAL MCHÓW JEGO ŚWIĘTEJ SIWIŹNIE
POKŁONY
DAJE KORNE ( WIATR, GĘDZBIARZ SADÓW, ŻAL
ZAWODZI ),
I POŻEGNALNE CAŁUNKI NA DOBRY PIEŃ
KŁADZIE
I WZNOSI W GÓRĘ TOPÓR ... HEJ! I W MOIM
SADZIE
- ZAPRAWDĘ WAM POWIADAM - PADNIE
CO NIE RODZI!
STAFF
ORACZ
JEDNA OGROMNA CHWILA PRZENIKNIĘCIA
SIEBIE
JASNOWIDZENIEM NOCY MEJ PRZEDARŁA
GŁUSZE
I ZAKLĄŁEM SIĘ ŚWIĘCIE NA MOJĄ MŁODĄ
DUSZĘ,
ŻE NIE USTANĘ W DRODZE! JAK SŁOŃCE NA
NIEBIE!
I PODJĘCIEM ZUCHWAŁEJ PRACY CHĘĆ SWĄ
KORCĘ,
ABY UGORNYCH ŁANÓW JAŁOWE SMUGI
PRZETRZĄSNĄĆ AŻ DO GŁĘBI CIERPLIWYMI
PŁUGI
I WSZYSTKIE DNI SWE TRAWIĘ NA WYTRWAŁEJ
ORCE.
AŻ RAZ O ŚWICIE LEMIESZ MI O GŁAZ SIĘ
ZATNIE
I WYRZUCI SPOD SKIBY, TRĄCON
DŁOŃMI MEMI,
JAKIEŚ KAMIENNE, DAWNE, SWIĘTE POGAN
BOGI...
SPOJRZĘ, A W GŁAŹNYCH TWARZACH LŚNIĄ
UŚMIECH BRATNIE,
I CIESZĘ SIĘ, WSPOMNIAWSZY SWEJ
ŚWIĄTNICY PROGI
SIEROCE, ŻEM IM BOGI WYDOBYŁ - ZE ZIEMI
STAFF
LATO
W WIEŃCACH PSZENICZNYCH KŁOSÓW, Z
SIERPEM ZŁOTYM
[W DŁONI,
CIOSANE W GŁAZIE TWARDĄ, SUROWĄ ROBOTĄ,
STOJĄ ME BOGI DUMNE SZLACHETNĄ PROSTOTA,
A CISZ DOJRZAŁYCH ZBÓŻ GWARZY IM WONI.
GOTUJĄC MI CZCIGODNYCH URODZAJÓW ŚWIĘTO,
BRZEMIENNE CIĘŻKICH PLONÓW POWAGĄ
DOSTOJNĄ:
BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM PIECZY DARZĄ MĄ SKROŃ
ZNOJNĄ,
ŁASKĄ SWĄ DOBROCZYNNIE SŁOŃCEM
UŚMIECHNIĘTĄ.
I JESTEM DZIŚ POGODNY JAK SIEWCA
NAJKRZEPSZY,
BO JEDEN DZIEŃ MYCH TRUDÓW OD DRUGIEGO
LEPSZY,
A SŁOŃCE GNA MNIE W PRACĘ DOBRĄ, ZŁOTĄ
CHŁOSTĄ
I POCAŁUNKI SWOJE OJCOWSKIE KAPŁAŃSKIE
SIEJE W SERCE. - O, LATO TY MOJE
POGAŃSKIE!
ŻE TEŻ TO WSZYSTKO STAŁO SIĘ TAK DZIWNIE
PROSTO!...
STAFF
STRAŻE
WYCHOWYWAŁ MNIE TWARDY TRUD , MÓJ BÓG
DOMOWY -
POŁOŻYŁ MI NA KARKU CIĘŻKĄ PIĘŚĆ
OJCZYMA,
LECZ W DUSZE SIAŁ MI OGNIE ZŁOTYMI
OCZYMA,
A NOCĄ PATRZEĆ KAZAŁ W MĄDRE SOWY
OCZY.
HEJ! ZAPRZĄGŁEM DO PŁUGA PARĘ BIAŁYCH
WOŁÓW,
ŚWIĘTY SWÓJ GAJ GRANICĄ CZARNOZIEMNEJ
SKIBY
OBORAŁEM! NIE WEJDĄ DO MOJEJ SADYBY
UPIORY, MIÓD I PSZENNY CHLEB KRAŚĆ Z
BOSKICH STOŁÓW!
DZIŚ Z UŚMIECHEM PATRZEĆ UMIEM W JASNE
SŁOŃCA OCZY!
NIE ZNAM DŁONI, CO SKROŃ MĄ DO ZIEMI
PRZYTŁOCZY,
I NIE ROZUMIEM, CO TO PODDAĆ SIĘ CZY
ULEC.
BOM SCHRONI SWOJEJ STRAŻE ROZSTAWIŁ
NAOKÓŁ:
PRZYPOMNIAŁ SWÓJ DZIÓB KRZYWY MÓJ
NIEZLĘKŁY SOKÓŁ
I KRZYWE SZPONY POCZUŁ PTAK SIŁY,
KROGULEC...
STAFF
NIENAZWANY
NA GRUZACH STARYCH BOŹNIC
WZNIOSŁEM WŚRÓD ROZWALIN
OMSZAŁY POSĄG BOGA... SZORSTKIE I
CHROPAWE
MA KSZTAŁTY, LECZ GO TRUDY UŚWIĘCIŁY
KRWAWE,
WKLĘTE W OPLATAJĄCY GO KRZAK DZIKICH
MALIN.
A BIAŁA DUSZA MOJA PRZYSZŁA W ZŁOTE RANO
- KAPŁANKA UTOPIONA SNEM W WIECZNEJ
ZAGADCE -
CZCIĆ BOGA, W KTÓRY SOBIE PODOBAŁA
WŁADCĘ,
ŚWIĘCĄC MU SWYCH DZIEWICZYCH SPLOTÓW
ZŁOTE WIANO.
LECZ MIANO PANA MEGO ME GŁĘBIE MILCZĄCE
UKRYŁY W MROKACH TAJNI... NIE OBUDZĘ
DZWONÓW,
BY IMIĘ JEGO WYKUŁY JĘKIEM SPIŻU W
SŁOŃCE!
BOWIEM JEDYNE GODNE WIELKICH BOGÓW IMIĘ
TO ŻYCIE ICH WYZNAWCÓW I WAGA ICH
PLONÓW!
O, ŻYCIE MOJE ! BĄDŹ MI ŚWIĘTE I
OLBRZYMIE!
TUWIM
EPOS
MOŻE TO DZWONIĄ DZIWODZWONY,
MOŻE TO GONIĄ DZIWOŻONY,
MOŻE PRZEZ JARY , PRZEZ CHOJARY,
GNA KOŃ STRASZLIWY, KOŃ SZALONY?
NIEBO PRZERZYNA SIERP ZŁOTAWY,
SZKLĄ SIĘ W GŁĘBINACH CZAROSTAWY,
BRZĘCZĄ FRUWIEŃCE, NOCNE CIEŃCE,
TAŃCEM TRĄCAJĄ ZIELNE TRAWY.
W RÓG ZADMIE GŁUCHO CIEMNY STRZELEC,
OZWIE SIĘ CIELEC CZARNOBIELEC,
WYJDZIE KOSMATY, TRAWY SKRWAWI,
W MIESIĄC ROGATY ŚLEPIA WSTAWI.
ZAWYJE DZIKO BESTIA ŚWIĘTA
A BURZĄ WIEKÓW SIĘ ROZPĘTA!
HEJ! OJCZE BYKU! SŁYSZĘ! SŁYSZĘ!
W ZODIAKU GWIEZDNE RŻĄ ZWIERZĘTA!
TUWIM
WANDA
WODA WANDA WIŚLANA
GŁAZI GŁĘBICA SREBLIWA
PO CIEMNURZU PAZUREM
WODZI JASKRO KSIĘŻAWIEC
SINO PŁYNIE DNO ŚPIEWA
WODA WANDA RUŚLANA
CZESZE WŁOSY ŚWIETŁODZIE
TOPIEL DZIEWNY KNIAZIEWNY.
TEN WIERSZ PRZYSŁAŁ
MICHAŁ-OSSE. SŁAWA MU!!